Chciałbym podzielić się z wami uroczą historią moich relacji z pewną firmą i przy okazji poprosić, byście pomogli mi rozwiązać tę zagadkę.

Tydzień temu otrzymałem wezwanie do uregulowania swojego długu. Chodzi o błahą kwotę 20 zł, plus 5,90 zł za zwłokę. Nic ciekawego, gdyby nie fakt, że firma, której teoretycznie zależy na mojej wpłacie w terminie, żąda bym stawił się w jednym z jej wrocławskich działów windykacji osobiście!!! Aktualnie pracuję w Warszawie, co utrudnia realizację zobowiązania. Ale dziwaczna firma się tym nie przejmuje. Zaprasza kiedykolwiek, nawet po terminie, w godzinach od 9 do 11... Ale zacznijmy od początku.

Zaczęło się od tego, że z ponad pół roku temu wybrałem się ze znajomymi na piwo do jednego z parków. Okazało się, że firma, do której należała działka, pobiera za tę usługę opłatę.

Ledwo zdążyliśmy otworzyć puszki, pojawiło się dwoje kontrolerów. Zabawni, ubrani na czarno, podjechali bezszelestnie rowerami. Powiedzieli, że musimy wykupić pozwolenie. Niestety bardzo drogie - jeden dzień picia piwa (własnego) w parku kosztuje 100 zł. Z uśmiechem sprzedawcy zauważyli, że właśnie kupiliśmy najdroższe piwo w mieście: "Droższe niż w Mariocie", dodali nie kryjąc dumy.
Firma obsługująca parki szczyci się, że sprzedawcy karnetów są bardzo wysportowani.
Chociaż karnet wykupuje się na wszystkie parki i ławki w Warszawie, wydało się nam to zbyt drogo. Chcieliśmy zrezygnować i pójść wypić piwo w domu. Niestety, stało się - musieliśmy zapłacić.

Bilet pod przewrotną nazwą "mandatu karnego", jak się dowiedziałem, ma tę zaletę, że nie trzeba się nim przejmować i opłacać go ani na poczcie, ani przelewem. Otóż firma świadczy wiele usług, za które już jej płaciłem. Taryfy są bardzo skomplikowane, zależą od moich dochodów, więc często zdarza się, że ściąga ze mnie za dużo. Wtedy, zamiast oddać mi nadpłatę, sama odliczy od niej należność za "piwny karnet". Ta forma płatności ma tę przewagę, że mogę szybko zapomnieć o drogim, skądinąd, karnecie i poczuć się, jakbym go wcale nie kupował. Tak mi ją zachwalali kontrolerzy, niestety okazało się inaczej - nadpłaty nie starczyło i muszę teraz fatygować się do Wrocławia.
Co ciekawe karnety na piknik w parku można też kupić na Allegro i do tego dużo taniej.
Porównuję firmę obsługującą parki np. z moim operatorem komórkowym, który, gdy zalegam z opłatami, wyłącza mi od razu usługi i awanturuje się. Tymczasem obsługa parku jest bardzo uprzejma, acz dziwaczna.

"Egzekucja!" - straszą na początku, gdy dzwonię do działu windykacji, ale zaraz potem okazuje się, że nie jest tak źle. Nie muszę płacić osobiście - mogę wysłać pełnomocnika. Nie muszę też przejmować się terminami - usług nie odetną. Całe szczęście, bo wykupiłem u nich szereg usług: ochronę, a także żłobek, przedszkole i szkołę dla dzieci, których jeszcze nie mam, i prawo do przechadzania się po chodniku (niezbędne bym mógł dotrzeć do pracy) itp.

Zdziwiła mnie beztroska firmy od parków. Skąd ta pewność, że prędzej czy później i tak zapłacę im te 20 zł?

Tagi: libertarianizm, windykacja, piwo

Tematy tabu, nie są tabu bez przyczyny. Zwykle spychamy je do tej sfery, ponieważ nie potrafimy rozsądzić ich według naszego światopoglądu - wymykają się mu.

Bardzo ciekawa historia - korespondencja Bartosza T. Wielińskiego z Niemiec, z dzisiejszego wydania "Gazety Wyborczej":
Susan Karolewski poznała Patricka Stübinga, gdy miała 16 lat. Wychowywali się osobno, ona z matką, on w rodzinie zastępczej.

Jak Patrick odnalazł siostrę? Osiągnąwszy pełnoletność, zaczął szukać swoich biologicznych rodziców. W 2000 r. dotarł do Zwenkau. Miał wówczas 24 lata. Gdy kilka miesięcy później zmarła ich wspólna matka, Patrick wprowadził się do siostry na stałe. Rok później urodziło im się pierwsze dziecko - syn Erik.

Dziś wychowują czwórkę potomstwa. Zapewniają wszystkich, że łączy ich silne uczucie i że chcą żyć jak normalna para.

Nie przekonało to wymiaru sprawiedliwości. W 2002 r. sąd odebrał parze Erika i przekazał do rodziny zastępczej. Za kazirodcze kontakty Patrick dostał rok więzienia w zawieszeniu. Dziewczyny sąd nie ukarał, bo gdy podjęła współżycie z bratem, była jeszcze niepełnoletnia.

Mimo wyroku para współżyła dalej. W 2003 r. Patrick stanął znowu przed sądem, który odwiesił karę. Stübing poszedł na 10 miesięcy do więzienia. Susan oddano na pół roku pod nadzór kuratora.

Zanim Patrick stawił się w więzieniu, upłynęło tyle czasu, że na świat zdążyło przyjść kolejne dziecko pary. Tym razem sąd był surowy, w listopadzie 2005 r. skazał go na 2,5 roku odsiadki, jego siostrę przekazał pod nadzór urzędowi ds. młodzieży.

Stübing, który odsiedział już pierwszy, 10-miesięczny wyrok, zapowiada, że nie zrezygnuje ze współżycia z siostrą. Ta zaś stoi po jego stronie.

Adwokat Patricka apelował od wyroku. Gdy sąd w Dreźnie utrzymał go w mocy, złożył w Trybunale Konstytucyjnym w Karlsruhe skargę na przepisy kodeksu karnego, który w artykule 173 przewiduje za kazirodztwo maksymalną karę trzech lat więzienia.

- Moi klienci chcą wreszcie zalegalizować swój związek. Przepisy zabraniające im tego to historyczny relikt, który narusza prawa obywatelskie - twierdzi adwokat, argumentując, że to, iż rodzeństwo chce ze sobą współżyć, jest wyłącznie ich sprawą.
No właśnie. Teraz sprawą zajmuje się Trybunał Konstytucyjny. Kazirodztwo rzecz straszna - od wieków zakazana. Kiedyś karana śmiercią, torturami, itp. Temat wielu tragedii. Symbol okropieństwa.

Większość ludzi, niezależnie od kultury, potępia kazirodztwo, uważając, że jest niezgodne z naturą człowieka. Jednak podstawą natury człowieka jest wolność decydowania o sobie. W tym przypadku obie strony zgadzają się na akt przez większość uznany za niemoralny.

Octavian August, według twórców świetnego serialu "Rzym", podstępnie zbałamucił swoją spolegliwą siostrę Octavię. Ich czyn wtedy, jak i dziś, był surowo karany.

Dla mnie najważniejszym argumentem jest fakt, że dzieci z kazirodczego związku często rodzą się z poważnymi wadami genetycznymi, a rodzice mają moralny obowiązek zrobić jak najwięcej, by ich dzieci były zdrowe.

Jak dzisiaj państwo argumentuje na rzecz zakazu kazirodztwa? Jest karygodne, bo psuje nam narodowy genotyp:
Sprawa bulwersuje Niemców i dzieli lekarzy. Część z nich uważa, że kazirodztwo prowadzi do poważnych genetycznych upośledzeń potomstwa. - Co drugie dziecko z takiego związku rodzi się ciężko upośledzone - wyjaśnia Jürgen Kunze, genetyk z berlińskiej kliniki Charité.

Inni twierdzą, że w krajach, gdzie tego typy związki są tolerowane, jak choćby we Francji, chorób genetycznych nie jest wcale więcej.Dwa wnioski: a) Państwo chce dbać o zdrowie swoich niewolników oraz b) Państwo powinno zakazać jakichkolwiek czynności, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo genetycznych upośledzeń. Wikipedia: "U matek, które nie przekroczyły 28. roku życia, z zespołem Downa rodzi się jedno dziecko na tysiąc, u matek czterdziestoletnich częstotliwość ta wynosi jeden do stu, a u starszych nawet jeden do pięćdziesięciu."

Zazdroszczę Niemcom, że mają przynajmniej młodzieżówkę parlamentarnej partii, która wypowiada w brukowcu tak trafny komentarz:"Berlińska młodzieżówka liberalnej FDP popiera zniesienie zakazu kazirodztwa. - To kwestia moralna, którą każdy musi sam rozważyć. W prawie karnym musi być ofiara i sprawca. Czy ktoś tu jednak komuś szkodzi? - pyta w "Bildzie" Mischa Hecker, lider młodzieżówki."To nie wszystko. Przykład obnaża nie tylko represyjne prawo karzące za dobrowolne kazirodztwo. Bo tak, jak ta nietypowa para ma prawo do samostanowienia o sobie, tak pozostali ludzie mają prawo do moralnej oceny ich kazirodczego związku. Co się jednak stanie, jeśli Trybunał Konstytucyjny uzna ich prawo, a parlament usunie zakaz?

Pozostanie nadal europejski zakaz dyskryminacji mniejszości. Dlatego Niemcy nie będą już mogli potępiać związków kazirodczych.

Tagi: libertarianizm, niemcy, kazirodztwo, wolność osobista

No i sypnął się włoski rząd. Po dziesięciu miesiącach, co jak na Włochy to niezły wynik dla kogoś, kto nie jest Berlusconim. Ale i tak dramat.

Toż to ten sam rząd, który rozpoczął rewolucyjne reformy. Il Professore Romano Prodi miał uzdrowić włoskie finanse, po pięcioletnich rządach Silvio Berlusconiego, któremu udało się w tym czasie zwiększyć zyski swoich spółek. Nie udało się i wczoraj wręczył prezydentowi oficjalną rezygnację. A jeszcze niecały rok temu było tak wesoło. Znienawidzonego "karła" zastąpił człowiek z klasą, bywalec europejskich salonów.

A skład dopiero co rozwiązanej koalicji, ograniczającej wydatki państwa wyglądał tak:

Lewicowi Demokraci (Democratici di Sinistra), Stokrotka - Demokracja to Wolność (Margherita-Democrazia è Libertà), Partia Odrodzenia Komunistycznego (Partito della Rifondazione Comunista), Federacja Zielonych (Federazione dei Verdi), Partia Włoskich Komunistów (Partito dei Comunisti Italiani), Włoscy Demokratyczni Socjaliści (Socialisti Democratici Italiani), Włoscy Radykałowie (Radicali Italiani), Włochy Wartości (Italia dei Valori), Ludowe Coś Tam (Popolari-UDEUR), Socjaliści (I Socialisti) oraz, chyba najbardziej rozsądnie brzmiąca, Partia Emerytów (Partito dei Pensionati).
U góry opozycyjni senatorowie grają rządzącym na nosie.
Dlaczego rozpadła się taka paka? Poszło o politykę zagraniczną. Senat nie poparł wczoraj rządu w głosowaniu nad wysłaniem większej liczby żołnierzy do Afganistanu i rozbudową amerykańskiej bazy wojskowej. Okazało się, że rząd nie ma już odpowiedniej większości w izbie wyższej. Wszystko przez 24 koalicyjnych senatorów (w Włoszech mają ich ponad 300!), którzy nie chcieli wziąć odpowiedzialności za ewentualną śmierć dalszych Ragazzi.

Teraz wszystko w rękach prezydenta Giorgio Napolitano, który ma cały wachlarz opcji włącznie z rozwiązaniem parlamentu. Może też poprosić Prodiego o pozostanie na urzędzie. Dzisiaj szefowie parlamentarnych partii radzą...

Nasz rząd też wysłał 1000 żołnierzy do Iraku i zastanawia się cichutko nad amerykańską tarczą antyrakietową. Koalicja niby upada, ale trwa. Okazuje się, że nasz rząd tylko się nam wydaje taki niestabilny. Te wszystkie przepychanki, to tylko taka ściema - ochłap dla mediów, żeby miały o czym pisać. A my możemy tylko pozazdrościć Włochom ich parlamentarnej anarchii. U nas reformy pełną parą.

Dla tych, którzy chcieliby pojechać do kraju, gdzie skuteczną konkurencją dla rządu, który nie potrafi rządzić, jest mafia - polecam Neapol i tę lekcję języka Dantego:

Tagi: polityka, włochy, romano prodi

Mieszkańcy Andaluzji idą w ślady Katalończyków, Basków i mieszkańców Galicji. W referendum zdecydowali o powiększeniu zakresu autonomii dla swojego regionu. Za przyjęciem nowego statutu regionu było 87 proc., przeciw 9 proc. głosujących.

Większość tych co była przeciw - elektorat konserwatywnej Partii Ludowej (PP) - została w domu. Zagłosowało zaledwie 36 proc. uprawnionych. Jednak dla ważności referendum nie ustanowiono minimalnego kworum. Jak szybko obliczono, bezwzględnie głosowało mniej osób niż poparło socjalistów PSOE (głównych zwolenników statutu autonomii) w wyborach lokalnych sprzed 3 lat.

Ale stało się: "Andaluzja ma nowy statut, który pozwala na większą suwerenność i lepsze rządy, ale też na szybszy rozwój i postęp społeczny", tłumaczy premier-anarchista z nadania terrorystów Jose Luis Zapatero.

Serce się kraje, że raz odbita z rąk Maurów Costa del Sol i piękna Granada, może odłączyć się od Madrytu.
Hiszpania i tak od czasu śmierci generała Franco i demokratycznej transformacji jest bardzo zdecentralizowanym krajem. Regiony kontrolują edukację, budownictwo, system opieki zdrowotnej i administrację publiczną. Centralny rząd w Madrycie: obronność, sądy, politykę zagraniczną, lotniska i porty.
Europejczycy i Amerykanie najchętniej przeprowadziliby się wszyscy do hiszpańskiego eldorado, jak wynika z ostatniej ankiety "Financial Times". Nie tylko ze względu na imprezy i klimat, ale też z powodu dynamicznie rozwijającej się gospodarki i otwartego społeczeństwa.

W przeciwieństwie do Katalonii, Andaluzja wcale nie jest bogatsza od reszty kraju. PKB na głowę Hiszpanii jest teraz mniej więcej równe średniej w UE, a w Andaluzji, która jednak jest jednym z najbardziej dynamicznie rozwijających się regionów, wynosi ono zaledwie 77,6 proc. średniej europejskiej.

Andaluzja przyjmuje też ogromną liczbę imigrantów: tych najbiedniejszych - z Afryki, którzy przybywają na tratwach z Maroka i tych najbogatszych, którzy przybywają samolotami z Wielkiej Brytanii i Skandynawii, aby na starość wydawać pieniądze, pić wino i słuchać flamenco.

Jak pisałem, jestem pewien, że mieszkańcy regionu skorzystają na dalszej autonomii. Tak, jak wszyscy Hiszpanie powinni skorzystać na rozpadzie swojego kraju.

Oczywiście wielu konserwatystów i patriotów z ekspremierem i w dużym stopniu twórcą hiszpańskiego prosperity Jose Marią Aznarem na czele załamuje ręce nad rozpadem ich ojczyzny. Wystarczy wpisać do wyszukiwarki frazę "Fin de España". Czy mają rację?

Flamenco z Andaluzji najlepiej smutek, także i ten po utraconym państwie. Los Chunguitos w piosence "Ay que dolor" (Ah co za ból), potem krótka lekcja gry, a potem Isabel Pantoja - wszyscy smutni:

Tagi: polityka, libertarianizm, hiszpania, andaluzja, secesja

Korupcja w służbie zdrowia jest niczym innym, jak krzykiem o prawo do wolnej rynkowej wymiany. Pacjent, który daje w łapę w państwowym szpitalu chce tylko zrealizować swoją najbardziej ludzką z potrzeb - chce zapłacić odpowiednią sumę za usługę, którą bardzo wysoko sobie ceni. Jestem pewien, że jeśli ja albo ktoś z moich bliskich znajdzie się w kryzysowej sytuacji - pójdę do prywatnego lekarza albo skorumpuję państwowego. Niestety egoizm nie pozwoli mi na "uczciwe" czekanie w kolejce (czytelnicy bloga niech się zastanowią, czy nie popełniają przestępstwa niepowiadomienia o potencjalnym przestępstwie).

Oczywiście można podejść do sprawy honorowo i buńczucznie - przecież już wszystko opłaciłem w składkach zdrowotnych! No ale jest jeszcze jeden problem. Oto świetny chirurg biorąc w łapę też realizuje swoją zrozumiałą potrzebę - chce, żeby jego talent, kompetencje, doświadczenie i praca zostały należycie nagrodzone. Ale już raz dostał! No tak, dostał, ale zapłata była urzędowa - wzięta z sufitu. Chyba lepiej, żeby kroił nas ochoczo, z własnej woli i chęci zarobku, a nie z przymusu?

Lekarze strajkują, pacjenci narzekają, a służba zdrowia z roku na rok kosztuje więcej. Mimo to uważamy powszechną, publiczną opiekę medyczną za jedno z największych osiągnięć państwa. Prywatna służba zdrowia byłaby tańsza, bardziej efektywna i podobnie, jak w przypadku innych podstawowych usług - np. fryzjerskich - podaż zaspokoiłaby popyt. Większość z nas, nawet jeśli zdaje sobie sprawę z wyższości rynkowych rozwiązań, godzi się na niewydajny monopol. Poza tym pacjenta nie trzeba zmuszać. Najdroższe kawy, czekoladki i wina lekarze dostają z wdzięczności - po przeprowadzeniu udanej operacji, bo pacjenci odczuwają naturalną potrzebę zapłaty za bardzo potrzebną, egzystencjalną usługę. Tak naturalny, dobry uczynek staje się ściganym przestępstwem. Dlaczego? Bo godzi w nasze wspólne dobro.

A teraz wyobraźmy sobie świetnego specjalistę światowej sławy, który pracuje w państwowym szpitalu i zarabia tyle samo, co jego przeciętni koledzy. Tak się składa, że nie jest typem idealisty. Jest aroganckim, pewnym siebie facetem, który z góry patrzy na miernych współpracowników. Wie, że jego wyjątkowość powinna być nagrodzona, ale sława mu nie wystarczy, więc każe sobie dodatkowo płacić za każdą usługę. Degeneruje się moralnie do tego stopnia, że nie jest w stanie pomóc "charytatywnie" nawet najbardziej potrzebującym.

Państwo zmusza obywateli do kupowania świadczonych przez nie usług medycznych. Zmusza też lekarzy, aby u nich pracowali. Oczywiście można powiedzieć, że przecież prywatne przychodnie są legalne. Jednak są to luksusowe usługi, zarezerwowane tylko dla najbogatszych, bo rynek tanich, podstawowych usług jest zajęty przez publiczną służbę zdrowia, z którą nie sposób konkurować, bo utrzymuje się z przymusowych składek.

Zdecydowana większość państwowych systemów służby zdrowia działa źle i nie jest w stanie obsłużyć wszystkich pacjentów. Te, które działają dobrze, są bajońsko drogie, droższe niż gdyby rządził nimi wolny rynek, chociażby ze względu na to, że aby lekarze nie chcieli brać łapówek - trzeba im zapłacić zdecydowanie więcej niż dostaliby na wolnym rynku. Ale jest tańsze wyście - policyjny nadzór.

Służba zdrowia się sypie. Lekarze grożą strajkiem, więc rząd znalazł na nich sposób. Odpowiednio nagłośniona afera korupcyjna w szpitalu MSWiA sprawi, że przestraszeni pacjenci, chętnie doniosą na wrednych łapiduchów, którzy przyjmowali łapówki. A wtedy znajdzie się hak na każdego lekarza. Tak dorobimy się kasty wiernych niewolników w białych fartuchach, a służba zdrowia dalej będzie działać tak.

Tagi: gospodarka, libertarianizm, wolny rynek, korupcja, służba zdrowia, usługi medyczne

Postępowe partie polityczne na całym świecie walczą z dyskryminacją. Te bardziej radykalne żądają ustawowych regulacji nakazujących proporcjonalną reprezentację homoseksualistów, kobiet, Murzynów, katolików, ateistów, itp. w radach miast, zarządach spółek, na uniwersytetach.

Nieco mniej postępowe chcą zakazać prywatnym podmiotom podejmowania jakichkolwiek decyzji na podstawie takich przesłanek jak: płeć, przynależność etniczna, religia. Ten postulat udało się już wcielić w życie w większości demokratycznych państw. Nie można więc odmówić przyjęcia do pracy w sklepie z biustonoszami mężczyźnie, tylko dlatego, że jest mężczyzną, nie można odmówić przyjęcia do pracy w pubie w protestanckiej dzielnicy Belfastu katolikowi, itd.
Polecam tekst na Money o rynkowej potędze gejów i innych mniejszości
Bardziej umiarkowane, jak Partia Kobiet, chcą walczyć z dyskryminacją przez "zmianę mentalności" ludzi, ale już nie na podstawie dobrowolnej agitacji, lecz prawnego przymusu. "Żeby dokonać realnych zmian w prawie musimy być w Sejmie. Stąd pomysł na założenie Partii Kobiet" - twierdzi założycielka PK Manuela Gretkowska. I to mnie niepokoi.

Zgadzam się z postulatami feministek, które mimo formalnego równouprawnienia płci, chcą walczyć ze spuścizną trwającej tysiące lat realnej dyskryminacji kobiet. Kobiety nie miały pełnego prawa do decydowania o sobie oraz ograniczone prawo własności. Ta ewidentna niesprawiedliwość ma odzwierciedlenie we współczesnej kulturze - chociażby dlatego kobiety zarabiają mniej pieniędzy niż mężczyźni.

Ta dyskryminacja jest według mnie niemoralna. Bo są też moim zdaniem i słuszne - jak na przykład ostracyzm wobec chuliganów, którzy mają w zwyczaju zaczepiać wieczorem ludzi i prowokować bójki. Jednak prawo nie jest od tego, żeby narzucać ludziom moralność. Chociaż potępiam seksistów, rasistów, homofobów, muszę, może i z przykrością, uznać ich prawo do własnych poglądów. Jeśli chcą otworzyć klub tylko dla białych, heteroseksualnych mężczyzn - cóż powodzenia.

Partia Kobiet chce uchwalić ustawę o równych płacach dla kobiet, podobno (miejmy nadzieję) prawo ma dotyczyć tylko budżetówki. Jeśli nie, oznaczałoby to bezprawną ingerencję we własność prywatną pracodawców i w rezultacie doprowadziłoby do tego, że przedsiębiorca niewierzący w potencjał pań znalazłby sposób na to, żeby ich nie zatrudniać.

Prawdopodobnie, gdyby został zdemaskowany, co wymagałoby powołania "genderowych oddziałów policji", państwo zmusiłoby go do równomiernego zatrudniania obu płci. Czy tak ma wyglądać mechanizm umoralniania społeczeństwa? Niestety, umiarkowany program partii wydaje się być pełen podobnych socjotechnicznych sztuczek.

Partia Kobiet, która ma zrzeszać kobiety i feministki wszelkiej maści jest pełna sprzeczności. Z jednej strony postuluje obronę wolności: prawo do stosowania antykoncepcji czy też do decydowania o sobie i swoim ciele (aborcji), z drugiej w imię "zmiany moralności" chce narzucać wszystkim swoje poglądy.

Tymczasem wolny rynek, wspierany przez pozarządowe, dobrowolne organizacje, które promują swój światopogląd, świetnie radzi sobie ze zwalczaniem dyskryminacji. Homoseksualiści są ulubieńcami firm, o czym pisze dzisiaj koleżanka na Money.pl. Jako zorganizowani, bardzo aktywni konsumenci mają ogromną siłę i mogą bez naruszania niczyjej wolności wpływać na rzeczywistość - bojkotując produkty albo usługi ludzi, którzy chociażby ich obrażają.

Podobną siłę mają też feministki - zwykle aktywne zawodowo i też dobrze zorganizowane kobiety. Świetny przykład mieliśmy ostatnio w USA. Prywatny uniwersytet Harvard wybrał na rektora Drew Gilpin Faust pierwszą w 371-letniej historii kobietę na tym stanowisku. Powód? Jej poprzednik Lawrence Summers stwierdził w zeszłym roku, że nadreprezentacja mężczyzn w środowisku naukowym na wydziałach inżynieryjnych może mieć podłoże genetyczne...

Może miał rację, może nie. Postawił kontrowersyjną hipotezę, która w politycznie poprawnym społeczeństwie poważnie zaszkodziła reputacji uniwersytetu. W tej sytuacji prywatna uczelnia z własnej woli postanowiła, że najlepszym rektorem będzie 59-letnia... specjalistka od gender studies. Konserwatyści załamują ręce - to dyktat feministek. "To, że jest kobietą nie miało żadnego wpływu na naszą decyzję", kłamią w żywe oczy jak jeden mąż członkowie rady, która wybrała nową panią rektor. A co, nie mogą?

A życie pod męskim kamaszem wyglądało dawno temu tak:

Tagi: polityka, libertarianizm, dyskryminacja, feminizm, rasizm, homoseksualizm

Putin pokazał w Monachium, że Rosja wypisuje się z walki z osią zła. Oznacza to powrót starego modelu polityki zagranicznej opartej na równowadze sił. Chociaż polska dyplomacja nie uczestniczyła w awanturze, będzie stawić zmianom czoła.

Ponieważ ten tekst jest felietonem dla Money.pl, odpuściłem sobie jedno ciekawe zagadnienie. Oto rosyjski autorytaryzm zarzuca amerykańskiej demokracji imperializm. Jak to a Woodrow Wilson? A Liga Narodów?
Właśnie, zapomnijmy o grze i interesach Kremla i zastanówmy się: czy rzeczywiście demokracje kochają pokój. Amerykański myśliciel Murray Rothbard w przewrotnym eseju o polityce zagranicznej podważa tę tezę. Polecam szczególnie fragment American Foreign Policy. Co wy na to?

Polecam też komentarz Anny Fotygi oraz naprawdę czarną wizję najnowszego imperializmu USA - na dole wpisu.Prezydent Rosji Władimir Putin w sobotę zaskoczył wszystkich krytykując USA za agresywną, militarystyczną, jednostronną politykę zagraniczną: "To nie ma nic wspólnego z demokracją", grzmiał. Obecni na sali dyplomaci byli osłupieni.

Ponad półgodzinne przemówienie było chyba najostrzejszym atakiem Moskwy na Amerykę w ciągu siedmioletniego panowania Putina na Kremlu. Ba, od upadku ZSRR. Prezydent Rosji argumentował, że postępowanie USA doprowadziło świat do sytuacji dużo bardziej niebezpiecznej niż kiedykolwiek w czasach zimnej wojny.

Władimir Putin domaga się realistycznego podejścia do polityki zagranicznej. "USA przekroczyły swoje narodowe granice w każdy możliwy sposób. Nikt nie może się już schronić za kamiennym murem prawa międzynarodowego", załamywał ręce Putin. Rozszerzenie NATO, ciągnął, i rozmieszczenie wojsk sojuszu przy granicach Rosji narusza zasadę wzajemnego zaufania. Oczywiście, jego zdaniem, budowa tarczy antyrakietowej, z elementami w Czechach i Polsce, jeszcze bardziej naruszy równowagę i rozjuszy światowego hegemona - Amerykę.

Dlaczego Putin teraz zdecydował się złajać USA i NATO? Odpowiedź jest prosta - aby uprzedzić atak na siebie. Skoro Amerykanie w polityce zagranicznej są niedemokratyczni, sami stanowią zagrożenie dla pokoju, czy mają prawo wypominać Rosji brutalną rozprawę z opozycją albo twardą grę z sąsiadami, opartą na szantażu energetycznym?

Rządy państw bardzo często w dyskusji wytykają sobie nieprawości. To praktyka świetnie znana z czasów zimnej wojny. Co ciekawe zwykle mają wtedy rację: "Rosja jest nieustannie uczona demokracji przez ludzi, którzy sami nie chcą się jej nauczyć", mówił Putin.

Prezydent Woodrow Wilson przekonywał, że demokracje nie prowadzą wojen. Czy Stany Zjednoczone nie były demokracją, kiedy prowadziły wojnę z Hiszpanią, krwawo pacyfikowały rewoltę na Filipinach?
Ten idealizm jest też podstawą wojny z terrorem George'a W. Busha. To on, a nie realistyczna analiza rzeczywistych zagrożeń, pchnął USA i ich sojuszników do Iraku i Afganistanu. Postulat demokracji w stosunkach międzynarodowych - w relacjach między państwami jest absurdalny. Jednak Putin skutecznie podważa starą doktrynę, na której opiera się amerykański imperializm. Zakłada ona, że demokracje z natury nie prowadzą wojen. Dlatego najlepszym sposobem na zapewnienie bezpieczeństwa swoim obywatelom jest "promocja demokracji" w innych krajach. W sytuacji, gdy nawet dyktatura na antypodach (np. w Iraku) stanowi bezpośrednie zagrożenie, prawo do interwencji rozciąga się na cały glob.

Ten idealizm jest podstawą wojny z terrorem George'a W. Busha. To on, a nie realistyczna analiza rzeczywistych zagrożeń, pchnął USA i ich sojuszników do Iraku i Afganistanu.

Putin zdecydował się powiedzieć, że król jest nagi, bo Rosja chce powrotu do polityki równowagi sił. Zrobił to w dogodnym momencie. USA i NATO przechodzą właśnie kryzys. Fiasko wojny w Iraku, mimo wydatków ponad dziesięciokrotnie wyższych niż zakładano, wydaje się nieuchronne.

W tej sytuacji coraz bardziej prawdopodobny staje się atak USA na Iran, o czym pisał we wczorajszym wydaniu brytyjskiego "Daily Telegraph" Niall Ferguson, zwłaszcza, że Waszyngton zdobył właśnie dowody na użycie irańskiej broni w zamachach na amerykańskich żołnierzy w Iraku. Podczas przemówienia w Monachium Putin bronił racji dostaw rosyjskiego uzbrojenia do Iranu: "Nie chcemy, żeby Teheran poczuł się osaczony".

Wystąpienie prezydenta Rosji zostanie w pamięci, a sytuacja międzynarodowa bez jednolitego frontu dobrych walczących z rozbójnikami jest dużo bardziej złożona. Polska dyplomacja będzie musiała to przemyśleć i odnaleźć się w powracającej Realpolitik. Rosja optuje za ładem międzynarodowym opartym nie na idealistycznym podziale na dobrych i złych - demokracje i dyktatury - lecz na równowadze sił, gdzie równe prawa mają jedni i drudzy. Motywacja Kremla jest jasna - sam znalazł się po ciemnej stronie mocy.

Dyplomacja amerykańska zareagowała zdecydowanie, ale już następnego dnia dążyła do zażegnania sporu. Wbrew słowom Putina, pozycja USA na świecie znacznie osłabła w ostatnich latach. Ameryka jest pogrążona po szyję w bagnie irackiej wojny, Iran urósł do roli najpotężniejszego państwa na Bliskim Wschodzie.

Jeszcze w 2001 roku prezydenci Rosji i USA byli dobrymi przyjaciółmi. W sobotnim przemówieniu w Monachium Putin wciąż do tego nawiązywał: "Mój przyjaciel Bush jest krytykowany za wszystko, co robi, ale to uczciwy człowiek". Waszyngton nie może sobie pozwolić na wrogość Rosji. Musi się liczyć z jej zdaniem, a o to chodziło w prowokacji.

Tak komentuje Monachijskie wydarzenia diwa światowej dyplomacji minister spraw zagranicznych Anna Fotyga:

Na konferencji doszło do wydarzeń, które mogą mieć duży wpływ na przyszłość stosunków międzynarodowych. Tak się składa, że w samym centrum sporu USA i Rosji jest Polska, bo to u nas ma być tarcza, bo to my na własnej skórze odczuwamy energetyczny szantaż.

Tymczasem wśród obecnych zabrakło wysokich rangą przedstawicieli naszego rządu. Zabrakło ministra obrony (imienne zaproszenie dostał Radosław Sikorski, którego w resorcie już nie ma), zabrakło minister spraw zagranicznych, no i zabrakło premiera, jak tłumaczył rzecznik Jan Dziedziczak, Jarosław Kaczyński wybrał spotkanie z szefem Komisji Europejskiej, który akurat był w ten weekend w Warszawie na zaproszenie... Business Centre Club. O czym rozmawiali? Po raz setny o mięsnym embargu.

Może to i lepiej, bo wątpię, żeby ktoś z naszego rządu zdobył się na dyplomatyczny dystans wobec prowokacji Putina, tak jak nowy szef Pentagonu Robert Gates: "Jestem wojownikiem zimnej wojny i jedno z wczorajszych wystąpień wprawiło mnie w nostalgię za mniej złożonymi czasami. Podobnie jak Państwa wczorajszy prelegent mam za sobą karierę w wywiadzie, a starzy szpiedzy mają w zwyczaju mówić bez ogródek", rozpoczął swoje stanowcze, acz ugodowe przemówienie, wzbudzając rozbawienie na sali.

Jednak wystąpienie prezydenta Rosji zostanie w pamięci, a sytuacja międzynarodowa bez jednolitego frontu dobrych walczących z rozbójnikami jest dużo bardziej złożona, niż sugerował to przedstawiciel USA. Polska dyplomacja będzie musiała to przemyśleć i odnaleźć się w powracającej Realpolitik.

A na deser czarny komik Dave Chapell, który się rozumie ma hopla na punkcie rasizmu, i jego czarna wizja najnowszego amerykańskiego imperializmu, czyli "Black Bush":

Tagi: polityka, libertarianizm, putin, usa, monachium, imperializm, stosunki, międzynarodowe, fotyga

We współczesnych demokracjach dyskusja o budżecie państwa sprowadza się do dylematu - na co wydać więcej. Partie, które postulowałyby ograniczenie wydatków i kompetencji rządu, po prostu nie rządzą.

W USA trwa właśnie debata nad prezydenckim planem zwiększenia przyszłorocznych wydatków na bezpieczeństwo. Chociaż opozycja ostro krytykuje rządowy projekt budżetu, nie ma mowy o zmniejszeniu raz rozdętych wydatków, spór toczy się o to na co wydać więcej pieniędzy w pierwszej kolejności. Wszystko zgodne z teorią, że raz zdobytego przyczółku w odwiecznej wojnie państwo-obywatele, nigdy nie oddamy.

Zacznijmy od tego, co mnie najbardziej kręci. W przedstawionym projekcie prezydent Bush szuka dodatkowych funduszy na rozbudowę nadzoru społeczeństwa. Oczywiście w imię walki z terroryzmem, coraz brutalniejszymi przestępstwami oraz, oczywiście, pornografią. A jeszcze niedawno obiecywał zrównoważony budżet już w 2012 roku, bez podnoszenia podatków i bez ograniczenia wydatków na dwie kluczowe, jego zdaniem, dla bezpieczeństwa Amerykanów wojny w Iraku i Afganistanie, które jakoś "nie idą".

Prezydent zaśpiewał w zeszłym roku nawet o tym piosenkę "Deficit Blues":

Na Irak Bush chce wydać w 2008 roku 174 bln dol., dzięki czemu wydatki na wojnę przekroczą 500 mld dol. (Amerykanie godzili się na interwencję za 50-60 mld), a razem z Afganistanem - bagatela 662 mld dol.
Pentagon dostanie tylko w przyszłym roku rekordowe 624 mld. Cóż czasy wyjątkowo ciężkie, terroryści czają się za każdym rogiem. Na pewno, gdy zagrożenie zniknie, demokratyczny albo republikański rząd rozpocznie demontaż armii. Przecież demokratyczne kraje kochają pokój.

W każdym razie jeśli chodzi o rozbudowę nadzoru (w porównaniu z wojną z terrorem nie kosztuje on prawie nic), prezydent Bush zastosuje manewry wewnątrzbudżetowe. Ograniczy rządowe wydatki na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne (programy Medicare, Medicaid) o 96 mld dol.

Część oszczędności pójdzie na badania naukowe, m.in. nad rozwojem bardziej energooszczędnych technologii, które uchronią świat przed globalną suszą (wiadomo prywaciarze nic nie są w stanie wymyślić).

Więcej pieniędzy należy się też Departamentowi Bezpieczeństwa Krajowego, bo mimo wojny z terrorem za morzami, wróg nie śpi. Ba, czai się tuż za granicami - w Meksyku i Kanadzie.

Dlatego potrzebna jest nowa Inicjatywa Bezpieczna Granica (SBI). Za około miliard dolarów wokół USA powstanie wirtualne ogrodzenie, z czujnikami ruchu, kamerami na podczerwień i latającymi robotami. Za kolejne 22 mln grupa rządowych naukowców opracuje technologię m.in. wykrywania podziemnych tuneli.

Dodatkowe fundusze otrzyma też opisywany przeze mnie plan listy rankingowej pasażerów lotniczych. Program zamknie się w 150 mln dol. Ciekawostka - zamiast odcisków dwóch palców, urzędnik pobierze od każdego obcokrajowca, który będzie forsował "Fortecę Ameryka", wzory wszystkich 10. Wydatek niewielki, a pewność wzrasta o 500 proc.

Co jeszcze? 227 mln dol. dla Departamentu Sprawiedliwości "na walkę z terroryzmem" - dodatkowe 38 mln na......... "zaspokojenie popytu na bezpieczne przechwytywanie danych z sieci publicznych i prywatnych". To dla FBI.

Rząd dorzuci departamentowi 25 mln dol. dodatkowych środków na walkę z pornografią dziecięcą i w ogóle z "nieprzyzwoitością".

Ale to i tak błahostka, bo czym są 22 mld dla Departamentu Sprawiedliwości, 30 mld dla Departamentu Bezpieczeństwa Krajowego, w porównaniu z 624 mld dla Pentagonu?

Prawdopodobnie Demokraci nie zaakceptują takiego budżetu. Nie mają oczywiście żadnych zastrzeżeń do jego rekordowych rozmiarów - 2,9 biliona dol., jednak chcieliby wydać więcej na cele społeczne.

Rządy lewicowe i prawicowe mają swoje sposoby na rozbudowywanie kompetencji państwa. Nie wynika to z cynizmu czy też dyktatorskich zapędów ludzi, którzy je tworzą, tylko z natury państwa i biurokracji. Tak więc socjaldemokraci rozpompowują budżet pod hasłem większych wydatków socjalnych - ubezpieczenia zdrowotne, wyrównywanie różnic wszelakich, itd. Konserwatyści za to stawiają na bezpieczeństwo - prewencyjne wojny, ochrona granic, itd. I tak to się kręci.

Tagi: gospodarka, libertarianizm, usa, budżet, wojna w iraku, nadzór policyjny

W kinach furorę robi niemiecki hit "Życie na podsłuchu", opowieść o mrocznych czasach NRD i kontroli obywateli przez Stasi. Z filmu można wyciągnąć przewrotny wniosek: samo podsłuchiwanie nie jest złe - ważne, kto podsłuchuje. Jeśli tajny agent okaże się koniec końców poczciwiną, jak to ma miejsce w filmie, może uratować skórę podsłuchiwanemu. Wygląda na to, że Niemcy w to wierzą.

Jeszcze w poniedziałek obrońcy prywatności świętowali. Niemiecki Trybunał Federalny uznał, że policja nie ma prawa włamywać się na prywatne komputery nawet, chcąc ustrzec społeczeństwo przed najgorszym, czyli ścigać podejrzanych o terroryzm albo rozpowszechnianie nielegalnej pornografii.

Sąd uznał, że potajemne cyberinspekcje różnią się od tradycyjnych przeszukiwań mieszkań, albo zakładania podsłuchów telefonicznych, które są możliwe po uzyskaniu nakazu sądowego, więc brakuje odpowiednich przepisów.

Ludzie z federalnej prokuratury byli załamani, bo to oni zwrócili się do sądu o ekspertyzę prawną ich nowego wynalazku - "Federalnego Trojana", czyli elektronicznego szpiega doskonałego, który cichutko instalowałby się na komputerze i donosiłby o wszystkich ruchach użytkownika.

Do tej pory niemieccy policjanci mogli czytać e-mejle podejrzanych tylko, gdy komputery były włączone podczas przeszukiwania mieszkania. Niedługo nie będą musieli ruszać się z ciepłej komendy.

Jednak już we wtorek okazało się, że wsteczników i przeciwników koniecznych dla bezpieczeństwa reform da się pokonać. Szef niemieckiego MSW zaproponował wyjście - rząd przeforsuje odpowiednie prawo, które raz na zawsze skończy z problemem i zalegalizuje policyjny spyware.

W myśl nowego prawa, popieranego wspólnie przez rządzących chadeków i socjaldemokratów, państwowe organy ścigania będą mogły za pomocą programów szpiegowskich przeszukiwać twarde dyski oraz zapis logów przeglądarki, czyli stron odwiedzanych z danego komputera.

Nic dziwnego, że przeciwko rządowym planom protestują przedsiębiorcy - oni oprócz indywidualnej prywatności mogą stracić pilnie strzeżone tajemnice oraz pieniądze.Oczywiście wszystko za zgodą sądu. O ile jednak trudno jest niepostrzeżenie przeszukać mieszkanie, to w przypadku programów szpiegowskich zwykły użytkownik jest bezradny. Do czasu aż uczynni hakerzy nie stworzą odpowiedniej odtrutki. Niemieckie MSW zapowiada, że szpiega napisze dwóch programistów, a łączny koszt produkcji nie przekroczy 200 tys. euro. Mam nadzieję, że jak zwykle w takich przypadkach znajdą się chętni, do udowodnienia, że rząd wyrzucił te pieniądze w błoto. Pytanie tylko, czy policyjny cyberagent nie będzie chroniony prawem. Państwa, które utrzymują na swoich terytoriach bezwzględny monopol na przemoc, będą chciały korzystając z tego rozciągnąć ten przywilej także na Internet.

Od czasu zamachów terrorystycznych z 11 września USA i państwa UE konsekwentnie rozbudowują system policyjnego nadzoru. Służby bezpieczeństwa gromadzą bilingi telefoniczne, podsłuchują rozmowy, monitorują korespondencję elektroniczną, kamery śledzą każdy podejrzany ruch, dzięki najnowszej technologii eliminując sytuacje, gdy nie dzieje się nic.

Rzeczywiście, media regularnie donoszą o kolejnych sukcesach - przestępstwach udaremnionych dzięki nowoczesnym systemom nadzoru. Pozostają jednak niepokojące pytania: Czy w ten sposób niebezpieczeństwo zniknie? A jeśli nie, jak daleko posuną się rządy w trosce o bezpieczeństwo obywateli? No i to najważniejsze - czy oddając im kawałek po kawałeczku swoją prywatność i wolność możemy mieć do nich pełne zaufanie?

W filmie "Życie na podsłuchu" główny bohater, oficer Stasi, pod wpływem muzyki poważnej, poezji i uroku podglądanej pary zmienia się ze szpiega totalitarnej policji, w pomocnego skrzata:

Tagi: polityka, libertarianizm, prywatność, policja, niemcy, spyware, nadzór