Minęły 2 lata od mojego wpisu o pokojowej nagrodzie nobla, a dostał ją kolejny amerykański prezydent. Co prawda nadal prowadzi on kilka wojen, okupuje kilka krajów, a armia jego państwa bombarduje regularnie cywilów, ale to nie ważne, bo przecież odziedziczył je w spadku po swoim złym poprzedniku.

Tagi: nobel, obama

Przeczytałem "Prawdę o pakiecie Obamy" na blogu Krzysztofa Rybińskiego i od razu dodałem go do ulubionych. Renomowany ekonomista pisze na niezależnej stronie w sposób nadzwyczaj w tej branży zrozumiały i do tego dosadny.

Oto tezy, pod którymi się podpisuję:

1. Polityka finansowa Obamy nie różni się od polityki finansowej Busha

2. Potrzeby pożyczkowe USA wynoszą 20 proc. PKB, czyli 5 proc. PKB świata

3. Cały świat pożyczy USA te pieniądze na 10 lat na śmiesznie małe 2,5 proc.

4. USA "zaśsie" tę kasę i utopi łatając dziury w systemie finansowym, zdrowotnym, emerytalnym, podczas gdy skuteczniej mogłaby zostać wykorzystana na wschodzących rynkach.

5. Aby poradzić sobie z długiem USA wygeneruje inflację na poziomie min. 6 proc. 

6. Wierzyciele USA stracą znaczną część pieniędzy.

7. "Plan Obamy jest do dupy".

I jeszcze jeden cytat:

Nie jestem zwolennikiem teorii konspiracyjnych, ale w tym samym czasie gdy USA pożycza biliony dolarów, jednocześnie pojawiają się dziesiątki artykułów w głównych gazetach świata, które pokazują, że inne regiony, w tym Europa Środkowo-Wschodnia, będą miały kryzys walutowy, więc nie wolno tam inwestować. Skutek: przestraszeni inwestorzy faktycznie uciekają do jedynej “bezpiecznej oazy”, czyli do USA.Świetny, niepromowany nigdzie blog. Może dlatego pojawiają się na nim tak szczere opinie...

Tagi: obama, rybiński

Pod starym wpisem, który mi się nawet podobał, zjechał mnie ostatnio strasznie niejaki Sroka. Rzeczy wydaje mi się nieporozumieniem, bo nie zrozumiał(a), o co chodziło we wpisie. Dlatego dzisiaj poglądy kawa na ławę. Na przykładzie amerykańskich wyborów, a konkretnie głównego faworyta na dziś - kandydata Republikanów, który pokonał Rona Paula, Johna McCaina.

Otóż lewicowe media, np. "Gazeta Wyborcza", są bardzo przychylne temu kandydatowi prawicy, bo "jest umiarkowany". Nie tak fajny, jak Obama, ale bez porównania lepszy od Busha.

Natomiast Republikanie o bardziej wolnościowych poglądach, czyli bardziej w stronę Rona Paula, gościa nie znoszą, bo jest nie mniejszym etatystą niż Hillary Clinton. Właściwie, jak pisze Lew Rockwell, polityczne stanowisko i poglądy McCaina sprowadzają się do tego, że jest weteranem z Wietnamu i obroni Amerykanów przed "bad guys". Jego wyborcy zagłosują na niego, prawdopodobnie wygra, bazując na nacjonalistycznych i militarystycznych instynktach (zdecydowanie popiera wojnę w Iraku).

Amerykanie nigdy nie wypracowali silnego ruchu komunistycznego, ale za to mają dwa rodzaje faszyzmu - lewicowy (od Demokratów) i prawicowy (od Republikanów). Oba prezentują różne cechy i oba nie są tak wyraziste, jak faszyzm włoski.

Pierwszy zapoczątkował F. D. Roosevelt wprowadzając New Deal podczas wielkiego kryzysu. System był kolejną wersją korporacyjnego socjalizmu i bardzo podobał się Hitlerowi, który w tym czasie wdrażał własny "nowy porządek". Ba, podobno Hitler stawiał USA za wzór, gdyby nie ci Żydzi.

Ślad tego myślenia znalazł się w mojej ulubionej grze - Cywilizacja IV. Aby wybudować w niej Mount Rushmore, trzeba najpierw wynaleźć... właśnie faszyzm. Gigantyczny pomnik sprawia, że poddani lepiej znoszą prowadzone przez nas wojny.

Drugi faszyzm zrodził się po II wojnie światowej, w latach pięćdziesiątych. W tamtych czasach Murray Rothbard brał udział w spotkaniach konserwatywnych Republikanów, gdzie wygłaszał wykłady o zgubnym wpływie wysokich podatków, ceł, kontroli cen, czyli wszystkich dobrodziejstw Nowego Ładu. Publiczność dziękowała mu oklaskami.

Potem, jak opisuje Rothbard w książce "Zdrada amerykańskiej prawicy" na scenie po nim, czyli przedstawicielu wolnościowej frakcji Republikanów, pojawiał się zwykle drugi mówca - "konserwatysta".

Ten opowiadał o mrokach komunizmu, z czym Rothbard się zgadzał, o śmiertelnym zagrożeniu dla słuchaczy, jakie niosło za sobą ZSRR, tu Rothbard już miał poważne wątpliwości, oraz o konieczności zbrojeń, rozbudowy arsenału jądrowego i jak najszybszej konfrontacji zbrojnej. I co? Euforyczna owacja.

To są właśnie argumenty prawicowych etatystów. Zamiast sprawiedliwości społecznej, zagrożenia zewnętrzne. Obie przesłanki do nieustannej rozbudowy państwa opisywał Orwell. Jedni rozbudowują państwo opiekuńcze, drudzy armię.

Jak zauważa Rockwell, również żywcem wzięta z "Roku 1984" jest płynna zmiana wroga - z komunistów, na islamistów. Dodaje, że z czasem w programie republikańskich kandydatów na prezydenta było coraz mniej wolności od Nixona, poprzez Reagana, po obydwu Bushów. Ale doktryna zagrożenia pozostawała bez zmian.

Problem z McCainem jest taki, że oprócz retoryki zagrożenia, weteran nie reprezentuje sobą żadnych poglądów. Właśnie na tej linii rozegra się ostateczna batalia wyborcza między nim a Hillary/Obamą.

Zdaniem Rockwella już to widać. Spin doktorzy McCaina już działają: Dlaczego Obama już nie nosi w klapie znaczka z amerykańską flagą? A dlaczego jego żona powiedziała ostatnio, że jest dumna z Ameryki "po raz pierwszy w dorosłym życiu"?

I pomyśleć, że to ta sama partia, z której startował Ron Paul. To ja już wolę chyba Obamę.

Tagi: usa, faszyzm, obama, McCain, wybor, hillary

Koniec wakacji. Wracam do pisania. Przy okazji przepraszam rzesze fanówza niezapowiedzianą przerwę. Na swoje usprawiedliwienie mogę tylko napisać, że:

- zimowy kryzys, to nieodzowna cecha każdego dobrego bloga;

- nawet w najgorszych chwilach nie zapychałem bloga watą, ani nie zwalałem winy na zmyślone segregatory.

Powiem szczerze: nie mogłem się zebrać. I na tym koniec. Do dzieła. Jedna z moich noworocznych rezolucji - regularne wpisy, czyli kolejne blogerskie cliché.

Właśnie trwa zliczanie głosów w prawyborach w New Hampshire. Prawdopodobnie, według wstępnych wyników, znowu wygrał Barrack Obama przed Hillary Clinton. U Republikanów tym razem triumfuje zwolennik interwencji w Iraku John McCain przed Mittem Romney'em. Nasz człowiek w wyścigu Ron Paul w Iowa dostał 10 proc., wyprzedzając Rudy'ego Giulianiego. W New Hempshire dostanie pewnie nieco mniej. Ale i tak, razem z Wnetem, trzymamy za niego kciuki. Moim zdaniem wiele jeszcze może się wydarzyć (np. to, albo nawet i to) i szanse zwolennika standardu złota wzrosną.

Clinton, Edwards, Obama - demokratyczni kandydaci straszą światowe rynki amerykańskim protekcjonizmemDla ludzi spoza USA najważniejszy w amerykańskiej kampanii prezydenckiej jest stosunek kandydatów do globalizacji. Jak zwraca uwagę Reuters, chociaż wyborcy dobrze wiedzą, kto jest "pro-life" a kto nie, międzynarodowe rynki są w kropce.

Z jednej strony realne szanse mają kandydaci potępiający "chciwość korporacji", jak demokrata John Edwards, z drugiej kandydaci tacy, jak zwycięzca wśród republikanów w Iowa pastor Mike Huckabee, który dobrodusznie stwierdza, że globalizacja jest błogosławieństwem, bo można kupić tanio telewizor i ubrania.

Amerykańscy wyborcy boją się wolnego handlu. Pracownicy sektora produkcji widzą w rosnącym imporcie i imigracji zagrożenie dla swoich zarobków i miejsc pracy. Stwarza to presję na protekcjonizm. Szczególnie w sytuacji, w której gospodarka przed wyborami stoczy się w recesję. Właśnie ten trend jest według firmy konsultingowej Eurasia Group największym zagrożeniem dla globalnej gospodarki - większym niż terroryzm, niestabilna sytuacja w Iraku i mocarstwowe zapędy Iranu.

Senator Hillary Clinton, walcząc o głosy związkowców obiecała ostatnio, że jeśli wygra, zrewiduje wszystkie obowiązujące umowy handlowe USA. Obama na razie unika tak twardych stwierdzeń, chociaż zapowiada przykręcenie śruby wobec Chin: "Prezydent Bush nie poradził sobie z manipulacją monetarną Chin, która uderza w eksport USA, z tym, że Chiny nie wprowadzają ochrony amerykańskich praw autorskich i znaków towarowych", mówił zapowiadając zmianę.

"Możemy być świadkami wybuchu wojny handlowej. Kraje trzecie, w tym Chiny, mogą się wściec i podjąć kroki przeciwko nam", przestrzega Norman Ornstein z American Enterprise Institute.

Moja prognoza jest taka.

1. Jeśli w USA przed wyborami nastąpi pogorszenie sytuacji gospodarczej, do władzy dojdą na fali haseł ochrony socjalnej i protekcjonizmu Demokraci. Wtedy spowolnienie przeniesie się na cały świat. Wojna celna spowoduje pęknięcie chińskiej bańki i może być naprawdę gorąco.

2. Jeśli krach nadejdzie przed listopadem, dolar załamie się, a banki stracą płynność finansową, wybory wygra Ron Paul (chyba, że Waszyngton podejmie specjalne kroki i w ramach New Deal II tymczasowo odetnie Amerykanom internet). Co się stanie wtedy, to temat na kolejny wpis.

Tagi: wybory, globalizacja, usa, clinton, Ron Paul, New Hampshire, obama, huckabee